16 oktober 2011
Hoevenen 3 – Kwik 3  : 16-12

Tot grote spijt van de Hoevenen supporters is het befaamde HKC 3 reeds geruime tijd bezig aan een winterstop en buiten enkele geslaagde (Elke, Cindy & Kim) en minder geslaagde (Werner) ‘kernuitstapjes' moeten we hun prachtige acties dus missen. Gelukkig heb ik op mijn pc nog een oud onafgewerkt verslagje teruggevonden van één van hun topwedstrijden. Dus ondertussen al wel enkele maanden geleden, maar gelukkig zijn heldenverhalen tijdloos, zeker in deze kersttijden kan een verhaal met in de hoofdrol de Messias van Hoevenen, Luc Raats, niet ontbreken.

Barcelona heeft Lionel Messi, Real Madrid heeft Christiano Ronaldo, Manchester United heeft Wayne Rooney, Hoevenen 3 heeft Luc Raats,… allemaal topploegen maar zonder hun sterspeler van wereldklasse is de belangstelling toch een pak minder. Zodra de Hoevense supporters dan ook vernamen dat Luc niet speelklaar was geraakt voor de topper tegen ASKC, werden de spandoeken en vlaggen opgeborgen en verkoos iedereen de warme zetel boven de koude velden van ASKC. Dus geen verslag van het nipte verlies tegen de leider; het verband tussen dit mooie resultaat en de afwezigheid van Luc wordt trouwens nog verder in detail onderzocht.

Hoevenen-Kwik om 9u30, dat bleek spijtig genoeg een iets te optimistisch idee voor ons. Bij aankomst stond het al 2-2 en dan bleek Werner nog op de bank zitten. Een taktische meesterzet of gewoon gebaseerd op een gebrek aan inzet op training, daar kon/wou liever niemand op reageren...

Naar goede gewoonte was Joris L weeral afwezig, hij had het blijkbaar weer te druk met schoonbroer Bart Wuyts te overtuigen dat we ergens anders speelden in de namiddag, een truk die dinsdag alvast goed had gewerkt, de overige B heren die hierdoor hun speelminuten zagen stijgen, vonden het alvast een goed iniatief. Tom VD was er dit keer wel in geslaagd om op tijd uit zijn bed te geraken, spijtig genoeg dacht hij dat de wedstrijd doorging in de Sint-Hubertusstraat in plaats van op de korfbal, kan de beste overkomen en rechtvaardigt het laattijdig arriveren. Het feit dat hij dan ook maar besloot om mijn ontbijt op te eten, wordt toch iets minder in dank afgenomen.

De wedstrijd zelf was het debuut van Marco Commers, wegens de trage administratie had het ongeveer 6 weken geduurd eer zijn licentie in orde was geraakt. Kwik was blijkbaar wel op de hoogte van de aanwezigheid van Marco en had ervoor geopteerd om een nationale juniorheer aan de inworp te brengen (een nieuwe trend om succes te behalen in deze zware reeks of een wel erg mooie noodoplossing, dat laten we maar in het midden). De opstelling was in aanval Hans-Marco-Elke-Anja en in verdediging Luc-Bart-Cindy-Katrien. We zagen Marco met zijn debuutgoal de 3-2 scoren waarop Kwik naar 3-4 gaat alvorens Bart met een schot opnieuw gelijk maakt. Zo gaat de wedstrijd verder zonder dat er een kloof komt, Elke met schot voor de 5-5, Bart met een schot voor de 6-5, Marco met een schot voor de 7-6 om dan te rusten met een nipte 7-8 achterstand. Tijdens de rust komt Werner Hans vervangen en brengt Kwik een juniorheer in om het gevaar Luc Raats in bedwang te houden (de korfbalwereld zou naderhand toch al moeten weten dat dat onmogelijk is?). Vanuit de kantine (Tom VD had dringend koffie nodig om wakker te blijven, zo spannend vond hij de match) zien we via schoten van Cindy en tweemaal Elke dat het 10-8 is geworden. Na een schot van Bart wordt het zelfs 11-8 alvorens de heer van Werner tot twee keer toe ontdekt dat het een grote omweg vraagt om rond Werner te lopen en erop lopen een pak gemakkelijker is. Aan de overkant krijgt Bart een lachwekkende strafworp mee, het beste bewijs dat het experiment van de officiële scheidsrechter niet voor herhaling vatbaar is (al is een inworp na 2 seconden affluiten wegens 4 seconden overschreden altijd grappig). Zo komen wel de 4 goals voorsprong op het bord en heeft Kwik het, begrijpelijk, wel een beetje gehad. Kwik nadert wel nog 3 keer tot 3 goals maar via schoten van Marco, Bart en wederom Marco wordt het 15-11. Luc krijgt nog een applausvervanging (beste supporters, gelieve volgende keer ook daadwerkelijk te applaudisseren) en Rob krijgt zo zijn eerste speelminuten van het seizoen. Bart scoort tenslotte nog een mooie omdraaier alvorens Kwik de 16-12 eindstand op het bord zet. Een verdiende overwinning dankzij een sterke tussenspurt in het begin van de tweede helft en vooral een uitstekende afwerking vanop afstand.

NVDR: Tenzij Luc in de beginminuten een topmoment had, kon de werktitel ‘Raats en Lambrechts schieten Hoevenen weg uit de degradatiezone' opnieuw wegens een gebrek aan scherpte niet weerhouden worden.

2 oktober
Hoevenen - Sikopi : 11 - 9

(wedstrijd gewonnen in verdediging)

In het leven moet je keuzes maken en soms maak je goede keuzes en soms slechte keuzes. Ik maakte dit weekend de goede keuze en besloot om zondagmorgen vrouw en kinderen mee te nemen om naar de degradatietopper Hoevenen-Sikopi te gaan kijken. Mijn medesupporters Joris L. en Tom V.D. waren het hier niet mee eens en verkozen het metsen van een muurtje (of het kijken hoe anderen een muurtje metsen) en het slapen tot 's middags… Hun idee om pas in de namiddag naar de korfbal te komen, is wat we noemen een slechte keuze, maar daarover leest u elders meer.

Reeds om 10u15 verscheen de eerste topspeler van HKC 3, Werner L., op het veld. Met een impressionante doorgedreven opwarming, volledig in het zwart gekleed, trachtte hij de Sikopi-spelers te intimideren. Spijtig genoeg waren deze natuurlijk nog niet aanwezig op dit vroege uur en kostte dit Werner L. enkel veel energie die hij later tijdens de match goed had kunnen gebruiken.

Hoevenen liet het niet bij deze ene intimidatiepoging want er was toevallig maar één bal beschikbaar waardoor Sikopi niet in de mogelijkheid was om op te warmen. Ongetwijfeld weer een idee van meestertacticus Werner L.

Dan de match, onder, toch wel verrassend, luid applaus betraden de volgende spelers het veld: in aanval Bart, Luc, Cindy en Katrien en in verdediging Werner, Hans, Elke en Anja. Reeds na 30 seconden bleek dat een doorgedreven opwarming geen garantie op succes is en kreeg Werner een schotje tegen. Na een penalty tegen lijkt de match desastreus te beginnen, gelukkig wordt deze door Sikopi gemist en kan Bart aan de overkant met een schot de stand in evenwicht brengen. Toch is het Sikopi dat op zijn elan verder gaat en na 10 minuten staat er een droge 1-4 achterstand op het bord. Met schoten van Cindy en Hans nadert HKC tot op één punt en als vervolgens Hans (dankzij Werner) een vrijworp scoort, staan de bordjes terug in evenwicht (voortreffelijk gedaan door Marjolein). Wanneer Katrien vervolgens met een mooie actie zonder bal een inloper scoort staat het zelfs 5-4. Als Luc met een prachtige ‘headshake' zijn tegenstander voor schut zet, lijkt de play of the day reeds vroeg beslist, spijtig genoeg gaat zijn volledig vrije inloper over de mand en blijft dit dus maar een kleine kanttekening in het grote geheel. Gelukkig scoort Bart met een schot uiteindelijk toch de 6-4. Sikopi komt wederom op één goal maar met een derde schot van Hans kan er gerust worden bij een mooie 7-5 voorsprong. Een mooie actie die niet onvermeld mocht blijven (toch volgens de betrokkene zelf) was de prachtige loopactie van Werner L. die na een slechte pas en schijnbaar verloren bal richting zijlijn spurtte, de bal in de lucht nog kon vangen, en met een NBA-move achter zijn rug de bal naar het andere vak doorspeelde om vervolgens nog over ondergetekende te springen. Spijtig genoeg was het andere vak niet aan het opletten en was deze actie dus een maat voor niks, toch een 10 voor inzet Werner!

In de tweede helft kwam Marjolein Katrien vervangen en diende Steve Marjolein te vervangen als scorebordverantwoordelijke, wat gezien het vele gejoel langs de lijn geen succesvolle wissel was. De match zelf verliep verder aan hetzelfde tempo, Sikopi nadert maar kon nooit bijbenen en met een schot van Bart lijkt bij 8-6 de wedstrijd dood te bloeden. Gelukkig is er een klein Sikopi kindje dat voor de nodige sfeer zorgt door persé naar haar mama op het veld te willen gaan, wat de mama zelfs doet besluiten om tijdelijk het veld even te verlaten. Er komen gespecialiseerde Hoevenen-moeders aan te pas om het lieve kind te troosten. Mocht dit tafereel afschrikken, Ine geen paniek, Joris zal wel babysitten op Kato en Joren terwijl jij speelt. Ondertussen mist Elke een door Hans uitgelokte penalty maar enkele minuten later heeft ze bij de herkansing meer succes zodat de kloof terug 3 goals bedraagt. Uit solidariteit met Werner zijn dakgoot tegen Boeckenberg is er deze week opnieuw iemand die de dakgoot van de week voor zijn/haar rekening neemt, aangezien het Werner niet was, laten we de naam in het midden. Als Sikopi een penalty krijgt, lijkt er terug spanning in de match te komen maar mede? door Luc's Dudek-achtige beweging achter de korf wordt deze gemist en scoort Elke aan de overkant de 10-6. Meteen ook het signaal voor Werner om zijn actieve zondag af te sluiten en Steve nog wat speel/verdedigingsplezier te gunnen. Misschien volgende week wat minder opwarmen zodat je de volle 60 minuten aankan? Sikopi komt nog terug tot 10-8 (als de kapitein het schip verlaat, hebben de matrozen het even moeilijk), en Erika komt nog in de plaats van Anja. Vervolgens wordt er gekozen voor lange aanvallen en safe shots (althans zo lijkt het toch) en per ongeluk scoort Steve de 11-8 waarop Sikopi de wedstrijd afsluit op 11-9. De hieropvolgende taferelen tarten alle verbeelding en de foto aan het scorebord kon qua statement wel tellen ‘het was misschien de enige keer dat we wonnen dit seizoen'?

Ter conclusie, de titel was niet zonder reden gekozen, de scherpe afwerking was vandaag niet aanwezig, ondanks mooie aanvallen en vele kansen lag de sleutel voor het succes bij de grote inzet en het 60 minuten brengen van een grote verdedigende druk die de Sikopi-spelers bij momenten moedeloos maakte.

Voor zij die deze wedstrijd moesten missen wegens andere verplichtingen (en in bed liggen, is eigenlijk geen verplichting Tom), even een korte blik op de kalender. Zondag 8 oktober speelt HKC 3 om 10u45 op het veld van ASKC. ASKC, de ongeslagen leider die er elk seizoen opnieuw in slaagt om hun beste kernspelers binnen te halen ver voor deze hun kern-houdbaarheidsdatum bereikt hebben. Een schijnbaar onmogelijke opdracht en bijgevolg zal Joris de honneurs waarnemen. Gelieve uw gratis consumpties dus aan hem te richten voor het volgende verslag. Zondag 15 oktober sluit HKC 3 de heenronde af met een thuiswedstrijd tegen Kwik. Kwik staat momenteel slechts 2 punten voor HKC en bijgevolg zal dit een nieuwe kans zijn op puntengewin. Al valt de tegenstander zeker niet te onderschatten aangezien ze ongetwijfeld enkele ex-topspelers aan de inworp zullen brengen. Deze wedstrijd staat geprogrammeerd om 9u30 (ongetwijfeld een sluw idee van Luc R. die 's morgensvroeg op zijn best is), dus voor Tom VD geldt geen uitvlucht, recht van het café naar de korfbal (bij deze is Ellen daar ook van op de hoogte). Ook de andere trouwe supporters worden tijdig verwacht voor deze ongetwijfeld spannende wedstrijd.

NVDR 1: De werktitel ‘Lambrechts en Raats schieten Hoevenen weg van de laatste plaats' kon wegens een gebrek aan scherpte niet weerhouden worden.

NVDR 2: Ieder persoon die zich onterecht benadeeld voelt door bovenstaand verslag, kan zijn recht van antwoord doorsturen naar steven.luyckx@telenet.be , de redactie belooft dit integraal te publiceren.

25 september
AKC - Hoevenen : 20-7

Eerst het verslag van de Boeckenberg KC site gelezen en dat viel nog goed mee; enkel de ongelukkige actie van Werner werd vermeld. En nog beter: er waren geen beelden van dit eerder beschamende moment in de geschiedenis van korfballend Hoevenen ...

Daarnaast een bijkomende uitleg van Luc gekregen in korfballeepheid (aan den toog, of waar dacht u): de reden dat hij de paal opnieuw in de grond stampte, was omdat de BKC-heren deze steeds met hun gewicht naar voren duwden. En tegen zoveel gemakzucht kan onze Luc niet tegen natuurlijk. En terecht!

Vandaar: sorry Luc, ik was onwetend en wil me publiekelijk excuseren bij u.

Het gaat trouwens van kwaad naar erger met mijn stiptheid: vorige week een dik kwartier te laat, vandaag zelfs maar enkele minuten voor rust aangekomen te Rivierenhof.

Maar de wedstrijd van vorige week smaakte naar meer; als je de echte toppers aan het werk wil zien, dan moet je om 11h naar de Belgische korfbalvelden trekken!

En dat geldt zeker voor onze kernspelers die weer massaal uitblonken in afwezigheid (buiten Mieke dan, maar in welke mate zij uit vrije wil aanwezig was, kan ik niet inschatten).

Gezwind stormde ik het park binnen richting AKC terreinen. Onderweg een speelster van HKC - in wedstrijdtenue! - op mijn weg gekruist?! Katrien die zich aan het opwarmen is in het Rivierenhof-bos? Vreemd ...

Al bleek ze eerder child focus te spelen, dan op te warmen. Ook David deed blijkbaar mee, dus dat gaf dus al meteen een moreel dilemma. Supporteren voor Luc en co of toch maar mee de luwte opzoeken en de bossen doorzoeken op zoek naar kleine kindjes (amaai, dat klinkt wel heel fout als ik het zo neerschrijf)...

'Gelukkig' bleek het dilemma nog mee te vallen; supertalent (allee, toch om vermeld te worden in verslagen owv extra sportieve acties) Luc stond al gewoon naast het veld, dus dat gaf mij wat extra tijd...

Nadat we 'het kamp' van de HKC-kids ontdekt hadden, konden we ons terug concentreren op de wedstrijd.

We waren blijkbaar gestart met enerzijds Sam, Elke, Werner & Anja en anderzijds Luc, Kim, Cindy & Bart. AKC starte in 1 vak met een ex-1e ploeg en in het andere vak met een ex-3e ploeg. Redelijk vervelend voor 1 vak als je dan weet dat AKC mag tegenstellen. AKC blijkt een maatje te groot in de eerste helft: 10-5. Al was snel duidelijk dat AKC ons verslag van vorige week had gelezen, want ook zij hadden een regelrechte thuisfluiter aangesteld...

Aan de rust moest Bart zijn gebruikelijke forfait geven (zo gaat ge nooit met sportieve acties in het verslag komen zenne voorzitter) en kwam Kevin in de plaats. En al na enkele minuten moest ook Kim weerom van het veld (ik hoop dat dat niet aan mij ligt en dat ze binnenkort terug owv sportieve prestaties in mijn verslagen komt). Nu kwam Tine op het veld zodat de gemiddelde leeftijd ineens de dieperik in dook. AKC profiteerde optimaal en ging een versnelling hoger spelen: 11-5 na overnamesituatie, 12-5 na - helaas mislukte - interceptiepoging Werner. Sam deed nog een mooie actie zonder bal - met een even sublieme pas van Elke - maar net niet door de mand. Cindy doet nu een poging van ver en ineens beweegt de paal (en t was niet Luc, want die stond er ni meer op); scheids fluit en geeft slechts vrijworp?! In plaats van een zekere goal krijgen we nu een interceptie van de AKC dame op de steun. Que? Dit was een actie je zelfs niet op zondagnamiddag ziet: de AKC dame liet haar dame volledig staan en ging gewoon voor de interceptie van de tweede pas op de shotter.

Gelukkig zijn er ook aan onze zijde positieve punten te vermelden: zo toont Serge zich een waardige vervanger voor Luc (sorry Luc): hij coacht zijn vak voorbeeldig, plakt zijn tegenstander dicht en doet meer dan 1 gevatte interceptie. indrukwekkend en zeker een vast contract aanbieden die man! Wat zou dat zijn moest hij eens niet in die maat 42 van Luc moeten spelen en zijn eigen shoes kunnen aandoen?

Ondertussen blijkt het met Kim helemaal niet goed te gaan en dit breekt toch zon beetje de motivatie aan onze zijde. Ook Anja vraagt nu aan Katrien of zij eventueel zou willen invallen. Katrien heeft haar actie voor vandaag al wel gehad en bedankt vriendelijk doch kordaat. AKC gooit er nog eentje in: 13-5. AKC stampt nu de paal opnieuw de grond in - blijkbaar een traditie in gewestelijken wedstrijden - maar doet dat dan wel in het aanvalsvak. Veel verstandiger. En het brengt al meteen op: 14-5 op strafworp. Werner heeft zich herpakt na vorige week en waagt nu een wegstapper uit de steun - tegen Ex-international, dubbele meter en notoire panner van dienst Dave Cools - en Werner doet dit meesterlijk. De bal ging er weliswaar niet in (eigenlijk bijlange na niet), maar hij kreeg deze ook niet terug op zijn neus. De Werner is dus bijna terug op niveau; dat belooft voor de komende weken ...

Kim weigert nu halsstarig om den 112 op te laten bellen. Ne kine, die kine-wijsheid aan haar laars lapt omdat het nu toevallig over haarzelf gaat als slachtoffer... Gelukkig werd dit statement overruled door het gezelschap rond haar.

AKC - dat we trouwens moeten bedanken voor de hulpvaardigheid voor Kim - gooit er nog maar eens eentje door de korf: 15-5. Elke geeft niet af en toont haar kenmerkende gretigheid en tikt een bal aan de middelijn terug het aanvalsvak in. Helaas waren er 4 AKC'ers gevolgd aan de lijn en 0 HKC'ers...

En nog is het niet gedaan: 16-5 en 17-5 in de twee volgende aanvallen. Al moet gezegd dat die laatste goal niet had mogen vallen: AKC doet 2 - overduidelijk verdedigende - inlopers, maar scheids laat gewoon doorspelen. En met zoveel reboundoverwicht wordt het dan gewoon een doeltjeskermis. Elke laat het allemaal niet aan haar hart komen: hoewel ze tegen Cindy VA staat (4x korfbalster van het jaar), blijft ze positief en bijt ze zich vast in het duel en daarnaast doet ze ook nog de nodige mental coaching naar de jongeren. En dat brengt nog op ook: Sam achter de paal en 17-6. AKC zet er daar nog 2 tegenover alvorens Cindy scoort. Hoe? Geen idee; de ambulance is ondertussen gearriveerd en de aandacht is dus even weg van het speelveld. Zeker als Mieke met hand en tand probeert uit te leggen wat nu juist het probleem is aan het verplegend personeel.

Heel veel 'Ahh ok s' later wel een bangelijke play of the day gezien: AKC - helaas, het was van hen - doet wat wij op training met de kern ook oefenen en waarvan wij dachten dat het niet mogelijk was om in de match te doen. Heer in steun met bal, andere heer loopt in en gooit de bal over het hoofd naar de gevolgde dame die de bal krijgt en mooi afwerkt. Een treintje met andere woorden.

Er volgt er nog eentje en zo komt de eindscore op 20-7. Conclusie: we zijn er dus in geslaagd om 2x te scoren na de rust en ik ben er dus in geslaagd om er slechts 1 van gezien te hebben. 

En toch blijft een HKC gewestelijke 3 match een echte belevenis.

Hopelijk volgende week meer supporters (en spelers) op post !

Joris Luyckx

ps: Kim, hopelijk is een lichte hersenschudding geen reden om volgende week niet op het veld te staan. Veel beterschap ! 

18 september
Hoevenen - Boeckenberg : 7-10

Als ik mag beginnen met een bekentenis: er zijn weinig korfbalverslagen waarbij ik na het lezen ervan het gevoel heb: “amaai, dit was nu eens echt een leuk match- of sfeerverslag om te lezen”. Misschien een beetje hautain, maar hierop is echter steevast 1 uitzondering: de wedstrijdverslagen van de rockers aka Boeckenberg gewestelijke. Een aanrader en terug te vinden op: www.boeckenberg.be .

Wil het toeval dat zij het vandaag moesten opnemen tegen onze eigenste gewestelijke ploeg.

Onder impuls van broerlief dan toch maar mijn vrouw en kinderen overtuigd dat papa superbelangrijke dingen moest gaan doen in Hoevenen om 11h. Allee, 11h was eigenlijk wat te scherp, want toen ik aankwam was het bijna 11h20. Gelukkig leek het alsof de spelers op mij gewacht hadden, want de score was slechts 1-1. Enkel Luc had niet kunnen wachten en had er al gauw ene ingegooid. Niet zo slim, aangezien ik dus enkel via derden kan beschrijven dat Luc een schot had gescoord. Maar meer details waren er niet…

Gelukkig waren Nhele en Ellen enorm spraakzaam om mijn verdere gemis aan informatie op te lossen.

We waren gestart in aanval met Bart, Luc, Kim en Cindy en in de verdediging stonden Hans, Werner, Elke en Anja. Op de bank vonden we Steven en Katrien terug als primaire invallers. Om geen enkel risico te nemen, hadden we Dries als scheidsrechter gekozen zodat we op dit vlak ook nog een extra troef in handen zouden hebben voor als het nodig moest zijn. Werner was kapitein, dus ik vermoed dat hij heeft tegengesteld en voor zichzelf de makkelijkste ochtend had gekozen. Tenzij coach Rob tactisch had tegengesteld…. Ze zullen het me ongetwijfeld nog wel eens zeggen, zekers? Na de 1-0 van Luc, was het vooral Hans die zich deed opmerken door een ex-international dicht te plakken. Maar tja, die mannen hebben maar 1 gaatje nodig en we kunnen wisselen: 1-1.

11h20 en luttele seconden later doet Werner een ongetwijfeld weergaloze actie, die ik echter compleet gemist heb. Maar we moeten wel de bal afgeven en het hele BKC supporterslegioen wordt gek, dus misschien was het toch niet zo weergaloos als eerst gedacht?! Achteraf bleek zelfs dat het om de moeder aller dakgoten ging, maar Werner is natuurlijk mentaal ijzersterk, dus dat komt wel goed….

De supporters zijn het roerend eens: Boeckenberg is te pakken, maar communicatie is een werkpunt. Vooral naar Luc toe zo blijkt, maar dat zegt Mieke ook al jaren, dus echt verrassend is dat niet. Ondertussen krijgt Anja een geweldige kans om HKC op voorsprong te geven, maar de bal gaat er niet in. Aan de overzijde houdt Luc opendeur, maar Bart redt als een echte voorzitter de meubelen.

Vervolgens een verkeerde opstelling onder de korf van Luc en een stipje voor Boeckenberg. Erg moedig van Dries om dit te fluiten, maar dat gaat u wel een hoop traktaties kosten bij Luc om dit onrecht terug goed te maken. Want het is niet omdat alle supporters, 8 BKC spelers en 7 HKC spelers zeggen dat het terecht is, dat het ook effectief terecht is hoor…. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ook Bart in deze fase flink gezien was, dus de schuld mag gerust gedeeld worden. Al blijkt dat niet nodig als de kans verkwanseld wordt.

Vervolgens een prachtige doorbraak van Werner, maar helaas afgelegd in de handen van een BKC heer. Het geschenk werd aangenomen door deze heer, maar een doelpoging ondernam hij helaas niet. Dan nog een prachtig hoog (heel hoog!) schot van Werner, gevolgd door een kreet van Bart vanuit het andere vak: “denk aan de wind he Werner”, die dus helaas te laat kwam en bijgevolg weer geen goal.

Het machtige Boeckenberg op 1-1 houden aan de rust? Het had erin gezeten, maar op slag van rust valt de 1-2 toch nog.

De nodige wissels drongen zich op (Bart moest dochterlief nog gaan halen, dus Steven mocht weer wat extra speelminuten opdoen en ook Katrien kwam in de plaats van Anja).

Steven bewijst dat het niveau van de kern en het niveau van de gewestelijke totaal ni te vergelijken is, want hij krijgt al meteen de derde treffer op zijn klak. Het advies om zich “groot te maken”, bracht in deze fase niet zo heel veel op.

Gelukkig doet Kim iets dat weinigen verwacht hadden: ze scoort de ongelooflijk belangrijke aansluitingstreffer. Maar pech voor haar: in plaats van dat ze haar ererondje kan aanvatten, landt ze na het schot op de voet van haar tegenstander en gaat ter aarde. Op die manier heeft ze dus haar eigen goal gemist. Beetje sneu, want het was een wereldgoal hoor.

Steven besluit sportieve revanche te nemen en met een wegtrekker brengt hij (allee, eigenlijk zijn schoonzus) de bordjes terug in evenwicht: 3-3. Werner voelt ondertussen dat HKC nu moet doordrukken en maakt een weergaloze beweging en zet zijn tegenstander compleet in de zak en loopt vrij in. Groot is dan ook de verbazing als hij de bal niet omhoog krijgt omdat de tegenstander hem terug verdedigd. Had deze ergens een binnenweg genomen of Werner gewoon een omweg? Ook dit zullen we nooit weten, maar de score blijft helaas gelijk.

Aan BKC zijde voelen ze dat het momentum aan het keren is: ze vragen zelfs om meer scorend vermogen in te brengen. Geestig, dat zouden wij bij de kern ook wel af en toe eens mogen vragen…

Maar het motiveert het andere BKC vak wel, want met een omdraaier wordt het 4-5. Luc scoort nu bijna van tegen de supporterszijde, maar de bal draait eruit. Ik had nochtans mijn high-five al de hoogte in gestoken. En zoals zo vaak, bal naar de overzijde en 4-6.

Ook een schot van Elke draait nu uit de mand. Hoeveel geluk kan BKC nog hebben?

En dan volgt de fase van de wedstrijd. De play of the day. Het hoogtepunt van de zondag. Het moment waarvoor supporters naar een wedstrijd komen:

Balonderschepping BKC in verdediging en ze spelen ineens diep naar 1 van hun spitsen. Deze heeft voor het eerst meer dan 1 meter ruimte gekregen van Luc. Ook op 2 of 3 meter is echter geen Luc te vinden. Verbaasd kijkt deze speler rond en zoekt samen met de supporters waar Luc ergens opgesteld staat. Ineens horen we tok, tok, tok vanuit de paalzone. Tot grote verbazing van alle aanwezigen bleek Luc de paal opnieuw in de grond te stampen. Zelfs BKC is zo verrast dat ze niet eens een kans nemen en collectief plat gaan van het lachen. Coach Rob bewaart zijn cool en roept: “”nooit met uwe rug naar het spel staan he Luc”. Ondertussen gaat de match gezapig over en weer en profiteert BKC van zijn torenhoog reboundvoordeel en hun totale gebrek aan schotscherpte om extreem lange aanvallen op te bouwen. Aanvallen van 6-7 schoten achtereen vormen hierin geen uitzondering.

Op een gegeven moment zet Werner zich dan maar gewoon tussen de supporters op een stoeltje om mee de verdediging te ondersteunen. Het mag niet baten, want na de 4-7, volgt ook de 4-8.

Luc bewijst ondertussen dat hij nog steeds de snelheid van vrouwlief kan evenaren, want in 1 loopactie zet hij zowel zijn eigen heer als die van Steven in de zak. Alleen de aflegger mist precisie (of Steven lengte, het is maar aan wie je het juist vraagt).

Ondertussen blijkt Kims blessure toch erger dan verwacht, want ze moet naar de kant. Tinne moet nu invallen, maar was daar duidelijk niet op voorbereid: onder stress je trainersbroek en vest uitkrijgen, het is niet eenvoudig.

De 4-9 volgt uit een belachelijk ver schot. De veer is ondertussen gebroken en we wachten nog op een laatste sublieme HKC actie….

De 5-9 van Steven is toch nog verdiend te noemen. Vooral na bangelijk voorafgaandelijk reboundwerk van Luc (die er in slaagt om 3 schotjes op rij onder de korf toch nog te pakken).

Werner doet ondertussen weer iets gek na prachtig voorbereidend werk van Hans en diens sublieme aflegger: bal aanpakken met links, terug licht omhoog gooien en dan shotten. Helaas lag de bal tegen het ultieme shotmoment al lang dood op de grond. Toch een mooie choreografie gezien.

Maar Werner geeft niet op en heeft een gigantisch zelfvertrouwen: “nu even niet spelen neen, papa gaat een goal maken voor in het verslag” . jammer krijgt hij die kans niet, want na een rebound of 15 gepakt te hebben, scoort BKC de 5-10.

Katrien scoort nu bijna een inloper en ook Elke heeft pech bij de afwerking. Gelukkig scoort Hans nog een knappe vrijworp: 6-10. Ondertussen bewijst Elke dat ze echt wel de enige echte reboundqueen van Hoevenen is; ze heerst in het luchtruim en ook over de grond onderschept ze tegen de sterren op. Redelijk indrukwekkend te noemen hoor.

Steven beseft dat hij zich moet bewijzen om volgende week nog eens gevraagd te worden – Marco komt binnenkort terug uit blessure, en ook vanuit de kern moet Luc iedere week aanvragen weigeren – en gaat op snelheid door. Nog voor hij kan afdrukken, wordt hij door de twin towers van BKC professioneel onder de grond gestoken. Cindy werkt de stip netjes af: 7-10. Met dank aan Dries die luid verkondigde: “ik stap de afstand even opnieuw af” en daarop na 1,5 meter de stip stak. Knap werk makker.

Luc heeft ondertussen geconstateerd dat er toch echt wel een probleem is met de pinnen want ook in aanval steekt hij nu de paal opnieuw recht. Tot grote consternatie bij Steven die zo zijn doelpoging hoog over ziet vliegen…

En na het laatste fluitsignaal van Dries, zit deze felbevochten match erop. Een verdiende overwinning voor BKC, maar qua klantenbinding kon deze match wel tellen voor HKC ….

Hopelijk zien we jullie volgende week allemaal terug (en dan vooral jij broerlief, die er pas na de wedstrijd doorkwam)

Joris Luyckx