18 december 2011
HKC - H2O : 13-11

De laatste van 2011!  Daar mag dus nog wel eens een verslag over geschreven worden, me dunkt.
Al kan ik het belangrijkste al wel verklappen: we hebben de laatste competitiematch van 2011 afgesloten met een positieve noot: 3 op 3 voor C, B en A.
Kort en bondig samengevat: opdracht volbracht!

Iets ruimere samenvatting voor de mensen met meer tijd: zondag 18 december speelden we dus tegen Hoboken 2000, logischerwijze werd deze zondag 18 december voorafgegaan door zaterdag 17 december. Maar 17 december was geen gewone zaterdag, neen: het was de zaterdag waarop de Santa Run doorging!
Wat is de Santa Run juist: verkleed als kerstman (5 delig pak voor 15 euro!) 5 km lopen voor Music For Life in Antwerpen. Dat leek ons - Dries, Arne, Kevin en mezelf - een geweldig idee: 15 euro voor een kerstmanpak, de rest nemen we er dan wel bij.... Jammer genoeg bleek de rest toch lelijk tegen te vallen: dat pak bevatte geen ingebouwde kussens of andere isolerende stoffen, t was berekoud int stad en het regende oudewijven. Kortom: het was onverantwoord om zonder voorzorgen de tocht te ondernemen en dus besloten we ons hartje vooraf wat op te warmen.

Om 19h15 waren we klaar voor de start: een startschot weerklonk, maar er gebeurde niets. Werkelijk niets (de regen die nu hardnekkiger begon neer te vallen niet meegerekend). En al gauw bleek waarom: de start was bedolven onder de plassen en aangezien we geen kerstmanschoenen hadden gekregen, was niemand echt geneigd om rechtdoor te lopen. Dus tijdens die eerste kilometer stappen was het vooral belangrijk uw maten in het oog te houden (werkelijk hopeloze opgave aangezien ge daar met 5000 spiegelbeelden rondliep). Dit verklaart meteen ook voor een groot deel de grote verschillen in eindtijden. Een andere verklaring was het het jeneverkraam na 2,5 km dat voor een tweede schifting zorgde: toen Arne daar passeerde was het vollen bak, dus die sukkelaar moest wel doorlopen, toen ik daar passeerde was de grote massa ook al gepasseerd, dus ik werd voortdurend aangeklampt en toen Dries passeerde moesten de laatste flessen leeg voor hij verder mocht lopen...
De eindtijden teruggevonden op de site van GVA:

447. DEMMERS Arne 00:28:22
1626LUYCKX Joris 00:36:45
3480VANDENHOUTEN Dries 01:08:34

Wel een bedenking voor Kevin van Meirvenne: zijn tijd is niet geregistreerd geweest. Waarschijnlijk ligt zijn smske: "ik sta helemaal vooraan en hier is nog plaats" aan de oorzaak: starten voor de startzone is precies toch niet zon strak plan...  [nvdr. Dankzij stevig zoekwerk van Arne blijkt er een andere verklaring aan de basis te liggen: Kevin heeft onder een schuilnaam deelgenomen, namelijk Kevin Van Mievenne. Betrapt uitslover: 668ste met een tijd van 00:30:17. Dus geen uitvluchten meer om op training achteraan te lopen].

En toen werd het ineens zondag 18 december. Ik had er net een trainingsweek aan de kust opzitten (allee, ik had mijn sportschoenen bij, dus dan spreken we toch al snel van een heuse voorbereidende stage op de laatste match van 2011) en dan die intensieve opwarming de dag ervoor...
Hoboken dat is altijd lachen: ge weet op voorhand wie er speelt bij de tegenpartij en iedereen heeft een persoonlijke voorkeur qua tegenstander, dus ge kunt alleen maar hopen dat de trainers die volgen en ge een toffe namiddag kunt beleven...    Ge raadt het al met mijn geluk in de liefde en ongeluk in het (korfbal)spel: ik had het vlaggen: ik kon tegen de Mike spelen. Persoonlijk vind ik de Mike de beste speler van H2O, de beste korfballer ook van H2O,... En ik zag ook onmiddellijk: mijn mannelijke ploeggenoten waren allemaal heel content met hun respectievelijke tegenstander. Qua waardemeter kan zoiets ook tellen...

Voor de rest werd de voorbespreking gedomineerd door het verslag van de Catba site van enkele weken geleden: De thuiszaal van Hoevenen is altijd een moeilijke zaal om te spelen - twee verschillende manden. Ook vandaag speelde dit weer een rol. Que? Wij spelen hier al 2 jaar en nog nooit zijn we daar mee geconfronteerd geweest? Dus voor de match zaten wij allemaal als vissen in nen bokaal te staren naar die korven. De algemene conclusie: "alle seg, tis nog waar ook". Maar we pasten ons wel aan: aanval op in de tweede helft naar de YBCC zijde. Geen idee of dat nu naar de goei korven was of niet, daar had opeens iedereen een eigen mening over ...

We stellen tegen en dus starten we met ons vak in aanval. En op zon moment kunnen we altijd op Jessy rekenen: ver schot en we draaien met 1-1. En dan nog eens bij 2-2 (vrijworp Ellen). Ondertussen ook een gele kaart voor Mieke - de 2de in haar carriere, de 2de van deze scheids - voor een atypische fout: eens niet voor protest maw. Met de rust in zicht doen we opeens iets vreemd en typisch Hoevenen: we gaan freewheelen naar een ruime voorsprong: 9-3 met nog enkele seconden te spelen. Oa Mieke, Ellen (weer vrijworp!), Nick, Steven en Jessy doen hun duit in het zakje. Helaas vervallen we in onze fouten van de laatste week en met nog enkele seconden te spelen krijgen we een vrijworp tegen. Ipv taktisch anticiperen (was bewust te vroeg instappen om de tijd te doden verstandiger geweest?) krijgen we weer een treffer tegen met 0 seconden op de klok: 9-4.

Na rust een ander Hoboken - of was het andere korf? - en al meteen 9-5 en zo door naar 9-7. Gelukkig besluit Luc dat het tijd is om de boel in handen te nemen. En nadat hij de woorden "Luyckx, tis uw moment, tis nodig" riep, scoort ondergetekende de eerste treffer van de tweede helft:10-7, het scheel eraf en terug wat meer ruimte. Maar Hoboken heeft bloed geroken - letterlijk dan, want een ingevallen speler moet bloedend terug afgevoerd worden - en kruipt dichter en dichter: dankzij een ongelooflijk fantastische inloper van Erica houden we Hoboken nog af tot 11-10 en tikt de klok tergend traag in ons voordeel verder. Maar het onvermijdelijke gebeurt toch en bij 11-11 is alles te herdoen....
Maar dan gebeurt er weerom iets magisch: de YBCC zet zich terug achter de ploeg en doet zijn reputatie alle eer aan. Wij hebben de beste supporters van de hele korfbalwereld en ze trekken ons erdoor. WIJ ZIJN VAN HOEVENEN !!!!

Bij Hoboken voelen ze de druk nu toenemen en begint het speculeren met de coach: voor een punt gaan of toch voor de zege? Net op het moment dat ik verneem dat het een puntendeling moet worden, brengt Ellen ons in hogere sferen en de supporters letterlijk op het terrein uitzinnig van vreugde: 12-11. Steven straft dan nog achterverdedigen af en zo komt er terug een kloofje op het bord:13-11 en breekt bij Hoboken finaal de veer.

We hebben er voor moeten knokken, we hebben af en toe chance gehad (gemiste stip H2O), maar we zijn er wel voor blijven gaan en hebben ons niet laten opjagen en uiteindelijk ons doel bereikt.
Uitblinkers noemen is moeilijk na vandaag al heeft werkelijk iedereen zijn aandeel gehad in de zege: aanvallend, maar zeker ook verdedigend!
Op deze manier kunnen ook de trainers tevreden zijn: die 8 grote dozen GEDULD zal Betty dus niet onder onze kerstboom moeten leggen met kerstmis. 

We groeien als ploeg en het is nu aan die ploeg om te bewijzen dat we meer zijn dan de 8 spelers die er de laatste weken stonden. In 2012 de rangen terug sluiten en allemaal samen streven naar een zo hoog mogelijk puntentotaal moet zeker mogelijk zijn!
Eerst goed feesten en daarna de kopjes en de trainingsintensiteit collectief omhoog!  WIJ ZIJN VAN HOEVENEN !!!!

Joris

2 oktober
Hoevenen A - Neerlandia A : 7 - 10

De sfeer zat er voor de match goed in, de parasol werd weliswaar ingeruild voor de schaduw van de bomen maar DJ D.A. (te boeken voor al uw trouwfeesten en andere ceremonies) deed zijn uiterste best om de nodige beats uit zijn GSM te laten schallen. Als dan nog een plaatselijke schone een plaatsje naast het veld verkiest boven de kleedkamers om zich om te kleden, is de dag al geslaagd voor de supporters. Dat dit het enige hoogtepunt van de match zou worden, hadden enkel de pessimisten kunnen vermoeden. Al waren er ongetwijfeld ook die achteraf gezien zouden tekenen voor een herhaling van deze feiten, ongeacht het verlies.

In de match zelf komt Neerlandia al snel op voorsprong alvorens HKC via een schot van Joris L (een evenaring van zijn seizoensrecord) voor het laatst gelijk gemaakt. Met rake schoten en een strafworp maakt Neerlandia er al snel 1-4 van. Na een zware blessure en bijhorend ambulancebezoek op ons veld dient Neerlandia al vroeg in de wedstrijd te wisselen. Zij die hoopten op een ommekeer na deze lange pauze kwamen echter bedrogen uit, na een gemiste strafworp van HKC liep Neerlandia verder weg tot 1-6 via hun trefzekere dames. Met schoten van Jeroen en Robin werd de ruststand nog een beetje draaglijk en de kloof niet onoverbrugbaar, al blijft het spijtig dat de strafworp voor de 4-6 wederom gemist werd. Aan de rust komt Joris VDE Ben vervangen om de verdedigende rebound te versterken. Als Joris L al vroeg de 4-6 scoort, gelooft iedereen er terug in. Neerlandia zorgt echter via rake afstandsschoten voor de 4-8. Nhele komt vervolgens Ellen vervangen en via 2 strafworpen omgezet door Robin wordt de kloof terug tot 2 gebracht. Nick komt Jeroen vervangen en doet wat er van hem verwacht en scoort direct een inloper wat de stand op 7-8 brengt en dan is alles terug mogelijk. Dit was echter het laatste wapenfeit van Hoevenen en Neerlandia loopt terug uit naar 7-10, dat Christoph Robin nog is komen vervangen en dat HKC nog een strafworp mistte, was enkel nog voer voor de statistici.

Nog enkele kanttekeningen: dat de scheidsrechter duidelijk te kort kwam, konden alle 16 spelers op het veld beamen. Maar dat de bond voor een wedstrijd tussen de 2de en de voorlaatste uit tweede klasse weinig problemen verwacht, kan je hen toch niet verwijten? Het verschil in kwaliteit werd echter nooit getoond op het veld waardoor Neerlandia de 2 punten verdiend mee naar Gent kon nemen. Dat er uit meer dan 100 kansen slechts 7 goals (waaronder 2 strafworpen) werden gescoord, zegt spijtig genoeg meer over het gebrek aan vertrouwen dan over de sterke verdediging van de tegenstander...

2 oktober
Hoevenen B - Neerlandia B : 21 - 2

Het woord wedstrijdverslag is deze week niet van toepassing, een verslag is er wel maar van een wedstrijd is er nooit sprake geweest. Toch allereerst de randomstandigheden schetsen: comfortabele stoel, zon, 25 graden, een parasol en obers die regelmatig bestellingen kwamen opnemen en dit alles voldoende ver verwijderd van het veld om geen lawaaioverlast te hebben. Het betere Hoevense terras bevond zich deze zondag in de Populierenlaan.

Over de wedstrijd zelf kunnen we kort zijn, opvallendste feit was de heer in het oranje shirt die als dame speelde, een tafereel dat meer deed denken aan een kadettenwedstrijd, net zoals de tegenstander van Nick trouwens. Toch is het nodige respect op zijn plaats voor deze mensen die er voor kozen om op een zonnige dag vanuit Gent naar Hoevenen te komen, wetende dat een afstraffing hun beurt zou zijn. Dan denk ik toch dat elke Hoevense speler dit prefereert boven een forfaitoverwinning.

Nog even over de 2 tegengoals, lang leek het alsof Joris VDE met de twijfelachtige eer en de bijhorende spot de wedstrijd ging afsluiten als trisee van HKC. Spijtig genoeg viel er nog een tweede tegengoal, ditmaal niet tegen Joris dus die grap kon al snel opgeborgen worden.

Zie hieronder voor het scoreverloop; Bart Wuyts zorgde voor nummer 20 en heeft daar achteraf ongetwijfeld voor getrakteerd zoals het een echte ploegspeler betaamt, al heb ik dat moment blijkbaar gemist.

1-0 Schot Christophe
•  Neerlandia
2-1 Schot Nick
3-1 Schot Nick
4-1 Schot Christophe
5-1 Schot Christophe
6-1 Schot Nick
7-1 Schot Nick
8-1 Schot Erica
9-1 Schot Bart
10-1 Schot Annelien
11-1 Inloper Nick
12-1 Strafworp Christophe
Rust
13-1 Schot Erica
14-1 Schot Joris
14-2 Neerlandia
15-2 Schot Bart
16-2 Schot Erica
17-2 Inloper Nick
18-2 Schot Joris
19-2 Schot Bart
20-2 Schot Bart
21-2 Inloper Annelien
PS: Sofie en Nhele speelden ook mee, er moest in elk vak ook één iemand zich opofferen om waterdrager te spelen

25 september
Catba - Hoevenen : 18-7

Meestal is de gouden regel: wacht met het verslag schrijven van een wedstrijd tot je er minimaal 1 nacht over geslapen hebt.

Zou ik me daar aan kunnen houden? Niet echt, want eigenlijk kan ik mijn verslag samenvatten in 1 zin:
You have been weighed, you have been measured, and you have been found wanting. In what world could you possibly beat me?

Voor de movie freaks onder ons is dit een welgekende quote uit een absoluut aan te raden film, voor alle anderen is dit gewoon een beschrijving van mijn interpretatie van een dagje Catba.

Het verschil was niet zo extreem groot, maar het stond telkens wel na de 3 wedstrijden op het bord.
Catba was goed en eens ze in de flow zaten, konden we hen niet bijbenen, maar toch had er meer in gezeten...

Hoe positief het gevoel ook was na de 3 overwinningen tegen Spartacus (wanneer zouden we dat nog eens gerealiseerd hebben?), het was vandaag dat het om de knikkers ging.
En het was ook vandaag dat wij niet thuis gaven in de beslissende momenten.

Een trainer wijst dan graag - en terecht - naar een gebrek aan geduld of een gebrek aan organisatie, maar wat mij het meeste opviel was het gebrek aan maturiteit. We voelden dat Catba erop en erover ging gaan en we lieten hen gewoon begaan. We wisten dat het hard tegen hard ging worden en toch losten we in de tweede helft veel te snel: weg geloof, weg loopkracht, weg shotkracht, welkom afstraffing. We wisten dat de scheids veel toeliet en toch trokken we ons - figuurlijke - voetje terug en lieten we ons de tweede helft als lammetjes naar de slachtbank voeren. Vreemde gewaarwording was dat. Konden we in de eerste helft nog op voorsprong komen en gelijke tred houden met een heus niet zo imponerend Catba - 7-4 - , in de tweede helft gingen we als ploeg zwaar onderuit. Catba forceerde ons tot ongelooflijk veel 1 shots aanvallen, maar creerde zelf lang uitgesponnen aanvallen. En enkele - ondankbare, dat is waar - wissels konden het tij niet meer keren. Uiteindelijk was het verschil zeer groot op scorebord: 18-7. Maar eigenlijk kan dat achteraf gezien geen kwaad: liever nu zwaar onderuit gaan en dit als les onthouden voor de toekomst, dan verliezen met 1 goaltje en rustig slabakken naar de zaal! Ik herinner me twee seizoenen terug ook zon afstraffing tegen Catba in de zaal (ik stond toen weliswaar in het andere kamp), maar in de terugwedstrijd moesten ze wel het onderspit delven! laat dat de boodschap zijn aan de hele HKC kern: we hebben een tik gekregen, aan ons om daar lessen uit te trekken en hier sterker uit te komen. Vanzelf zal het niet gaan, maar 1 zekerheid hebben we:

HKC olé olé Volgende week allen op post en klinkende revanche aub

Joris Luyckx

18 september 2011
HKC A - Spartacus A:   15-14

De eerste ˜topper" van het seizoen: na de inloopwedstrijden tegen Mercurius en Ekerse kregen we met Spartacus een eerste deftige test. Geen gemakkelijke test gezien de 2 veldnederlagen vorig seizoen, maar we waren er klaar voor. Ook al beschikt Spartacus over enkele troeven (ex international, gerecupereerde topschutter, ...) wij zetten er volgend achttal tegenover:

Aanval: Bart  Ben  Mieke  Gerd
Verdediging: Joris L  Jeroen  Ellen  Jessy

Bart toont meteen dat hij de man in vorm is bij Hoevenen, want zijn eerste schot gaat al - vanop ruime afstand - meteen door de korf: 1-0. Zo , kennen ze hem bij Spartacus ook al meteen; qua introductie kon dat tellen. Wanneer Ben de score verdubbelt, beseft Spartacus dat het geen ˜walk in the park" zal worden vandaag in Hoevenen. Jeroen bewijst dat hij qua ruimte niet veel nodig heeft, want ook hij gooit er eentje in. En  zo  kabbelt de wedstrijd leuk over en weer: de intensiteit is er en ook de onverzettelijkheid die we vorig jaar iets te vaak misten is nu ruimschoots aanwezig. Spartacus scoort wel, maar het kan niet voorkomen dat we met 3 goals voorsprong de rust ingaan. Enigszinds onverwacht, maar wel verdiend te noemen.

Aan de rust wisselt Betty preventief en brengt Robin in. En Robin doet meteen wat van hem verwacht wordt: rust in aanval en plakken in verdediging. Toch neemt Spartacus de beste start, want al bij hun eerste aanval brengen ze de kloof terug op 2 punten. Gelukkig staat er vandaag geen maat op Hoevenen: onder impuls van de supporters - die over het hele veld verspreid stonden, wat het aangenaam spelen maakt - werkt HKC subtiel af en houdt Spartacus  zo  bijna de hele tijd op een mooie driepuntenkloof. Met nog 10 minuten te spelen ziet het er bijgevolg heel mooi uit. Zelfs enkele wissels aan Spartacus zijde brengen ons niet van onze melk. Toch blijkt dat je met deze tegenstander nooit klaar bent, want de kloof wordt teruggebracht tot 2 punten. In het slot scoort Spartacus nog een onverhoopte aansluitingstreffer en  zo  creeeren we toch nog wat onnodige spanning. Gelukkig gaat Spartacus te onbesuisd op zoek naar de gelijkmaker en  zo  kunnen we de wedstrijd mooi uitspelen.

Een ware thriller wordt  zo  winnend afgesloten: de ontlading is intens en verdiend. Hiervoor komen supporters naar Hoevenen, hiervoor ben je trainer bij een ploeg, hiervoor doe je een groepssport., Het is immers al even geleden dat we nog eens een close game winnend konden afsluiten, dus dat belooft voor de komende weken.

Uitblinkers noemen na vandaag is eigenlijk de overige spelers oneer aandoen, maar toch een speciale vermelding voor de heer Ben Dobbels vandaag: niet enkel hield hij de scoresmachine van Spartacus onder constante druk, hij prikte ook geregeld zijn goaltje mee vandaag en doet enorm veel werk voor zijn vak. Een ware ontdekking dit seizoen en zeer hoopgevend voor het verdere verloop van de competitie. Zeker aangezien we in de breedte nog enkele heren recupereren de komende weken en dat opent mogelijkheden om het volle potentieel van onze sterke kern nog meer te kunnen benutten.

Volgende week de topper tegen Catba, dus hopelijk kunnen we dan een vervolg aan deze prestatie breien. Het is alvast onze verdienste dat we van een echte topper mogen spreken, dus het vertrouwen en geloof binnen de groep is eindelijk aanwezig en laat ons hopen dat het dit seizoen niet meer verdwijnt!

Hoevenen, Hoevenen, Hoevenen !

Joris Luyckx

18 september 2011
HKC B - Spartacus B:  10 - 8

Verdediging : Robin  Joris VDE  Annelien  Sofie
Aanval: Dries  Christophe  Erica  Nhele

We hebben een sterke B ploeg dit jaar. Dat is ondertussen al een heuse traditie en dat moet natuurlijk zo blijven. Na twee eenvoudige zeges, dus vandaag een eerste deftige test tegen Spartacus Reserven. Marco gelooft in ons kunnen, maar wil niets aan het toeval overlaten. Hij ontpopt zich tot ware schoolmeester en haalt zijn schema boven met daarop de belangrijkste aandachtspunten voor de komende wedstrijd(en). Er wordt zelfs een tekening gemaakt om een wedstrijdsituatie te verduidelijken. Marco moet gedacht hebben: "als ze het zo nog niet door hebben dan is het erg gesteld met de HKC-korfbalkennis." Dus iedereen fris naar de wedstrijd: "geduld", "afwerking", "concentratie","passing",... bleef het als een mantra door ons hoofd schieten.  De scheidsrechter - die niet kwam opdagen - werd vervangen door Bart, HKC's manusje van alles, Havermans. 

Christophe bewijst meteen dat we geen studieronde nodig hebben: 1-0 na onderschepping bij het uitverdedigen. Nochtans was er wel gevraagd om rond te spelen, maar we willen niet muggenziften. Op penalty volgt de 1-1. Annelien bewijst dat op klasse geen leeftijd staat en ze gooit de 2-1 door de korf. Jeugdige klasse? Zeker als ze daarna nog een penalty uitlokt, die wordt omgezet door Joris. Spartacus toont zich niet onder de indruk en prikt terug: 3-2, 3-3 en 3-4 achter. Gelukkig breekt Robin deze remonte: 4-4. De 4-5 is van uiterst vreemde makelij: Annelien gaat in duel en lijkt een tik te krijgen. Maar het spel gaat gewoon verder en haar dame staat plots helemaal vrij en werkt beheerst af. Consternatie alom?! Achteraf bleek Annelien een bloedneus te hebben. Misschien toch eens een cursus leepheid bij Betty volgen: volgende keer zak je maar beter gewoon door je benen of gil je tegen de arbiter dat het spel absoluut stilgelegd moet worden...  Na een lange aanval gooit Dries (na een dubbel in het voorvlak met christophe, zoals geleerd op training dus) de 5-5 erin en m et weerom een penalty brengt Joris de score terug in ons voordeel vlak voor rust. De bal bleef volgens de ene bron 4 seconden (Werner), volgens de andere bron (Luc) zelfs 10 seconden op de mand liggen alvorens erdoor te gaan. T verschil is opmerkelijk, maar niet echt verbazend te noemen.
De volledige tweede helft heb ik jammer genoeg gemist, maar gezien de eindstand -  10-8  - is het dus wel in orde gekomen om ongeslagen te blijven¦.

Gelukkig hebben de spelers beter opgelet en kreeg ik achteraf volgende informatie door: Tijdens de tweede helft gaat het scoren aan hetzelfde tempo verder dan in de eerste helft. Onze aanvallen gaan goed, maar de afwerking laat het met momenten toch nog teveel afweten; het is dus niet voldoende om dat op een blad papier te zetten, je moet het ook proberen uit te voeren blijkbaar. Spartacus kan echter de twee punten kloof niet meer goed maken. Ze deden nog wel vele pogingen (onder andere Barry in het spel brengen, proberen een aanvallende fout om te buigen tot een verdedigende fout,...), maar het kon niet baten. Goed voor ons, wij houden de punten terecht in Hoevenen.  

Hoera voor de spelers en trainers :)
Volgende week dus de topper tegen Catba --> De vraag van de week: Neemt Marco komende zondag terug een schema mee? En zo ja, waar moet hij dit hangen zonder dat onze tactiek dan aan Catba wordt verklapt (bezoekers en thuisspelers delen daar namelijk dezelfde kleedkamer)? Of maakt hij misschien een "fopschema" om Catba te misleiden??
Afspraak volgende week

Joris Luyckx & Erica & Dries & Sofie

18 september 2011
HKC C - Spartacus C:  12 - 8

In het ene vak staan Steve, Steven, Marjolijn en Emily, in het andere vak staan Sam, Arne, Tinne  en  Yenthe. Op de bank zien we Cato en Nick - welkom terug - klaarzitten om eventueel in te vallen als het nodig moest zijn. Vooral Nick was blij om terug te zijn (en wij zijn natuurlijk ook blij dat Nick terug in onze rangen is).

De arbiter van dienst is de heer Scheers.

We zien veel doelpogingen en doelpunten in de eerste helft, maar helaas is het scoreverloop mij niet echt bijgebleven (die schrijfplank had ik dus enkel voor de show bij). Gelukkig had Ben wel goed opgelet en dus kan ik u melden dat Emily een shotje scoorde, dat Steven 2x scoorde en dat Sam zelfs 3x de bal door de mand kreeg: een inloper, een shotje en nog een shotje nadat hij eerst door zijn tegenstander tegen de grond werd gewerkt. En zo komt de score op 6-3 aan de rust. Een rustsignaal dat trouwens uniek werd aangegeven door de scheids van dienst door het welgekende drinksymbool te maken. Had iemand hier een pintje vergeten klaar te zetten of zo?

Ondertussen is de sfeer in de C goed te noemen. Zo blijkt al gauw dat een niet nader genoemde speler een muggebeet op zijn achterwerk zou hebben. Hoe komt die daar? Stuur uw inzending naar watstaaternuweeropmijnpoep@telenet.be voor uw suggesties. Antwoorden mogen ook altijd eerst bij Arne gechekt worden natuurlijk.

Terug naar het sportieve gedeelte: Steve antwoordt een poging tot terugkomen van Spartacus met een mooie indraaier, na bangelijk uitpakken tegen zijn heer door Marjolijn. Advies langs de lijn is nu duidelijk: bewegen, bewegen, bewegen, en de bal laten gaan, vult meester tacticus Ben D aan. En eigenlijk heeft hij daar wel gelijk: zonder bal bewegen heeft immers al een naam: dat noemen we joggen .

Steve neemt de bal vervolgens op een slechte manier aan (dixit hemzelf) en schiet van belachelijk ver binnen: 8-4.  Arne maakt een weergaloze passeerbeweging, maar de goal wordt jammer genoeg afgekeurd. Sam doet dit kunstje nog eens over, maar de bal gaat er ditmaal net niet in. Toch is het Arne die de 9-5 op het bord schiet vanop ruime afstand.

Coach Spartacus roept nu: ze lopen allemaal weg (van de bal?, nvdr) . Geen idee waarover het ging, maar er is precies toch paniek in de tent bij Spartacus. Wat later is er ook paniek bij de scheids van dienst: hij wordt letterlijk getorpedeerd door zowel Sam als zijn tegenstander. Het fluitje werd net niet ingeslikt, maar daardoor werd het spel ook niet direct stilgelegd. En een oude wijsheid zegt: het spel gaat door tot de scheidsrechter fluit ... En dat hadden de spelers blijkbaar goed onthouden. 

Het spel gaat na enig oponthoud terug verder en Spartacus beperkt zich nu tot ruim rondspelen. Zo ruim dat we de arbiter nog een aantal keer verschrikt zien wegduiken voor ballen die plots in zijn richting vliegen. Ondankbare job, scheidsrechter spelen ...

Sportief gezien scoort Steven nog een ver schot en Sam een korte kans. Verder werden er nog een paar penaltys gemist en sluit Steven de boeken: 12-8 eindstand.

Een vlotte zege, hop naar volgende week.

Joris Luyckx